Wielkość próby: co mówi liczba uczestników badania

Sprawdź, co policzono jako uczestnika

W reklamie możesz zobaczyć liczbę osób zaproszonych, rozpoczynających badanie albo uwzględnionych w analizie. To nie zawsze jest ta sama liczba. Zanim połączysz ją z procentem, ustal, do której grupy odnosi się podany wynik. Nie musisz mieć dostępu do indywidualnych formularzy; potrzebna jest informacja zbiorcza, pozwalająca zrozumieć publiczne twierdzenie.

Przygotuj trzy pola: rozpoczęło, ukończyło, uwzględniono w wyniku. Jeśli opis podaje tylko jedną wartość, zapisz jej dokładną nazwę. Nie zakładaj powodów, dla których część osób mogła nie ukończyć udziału. Brak wyjaśnienia to brak danych, a nie dowód, że kosmetyk wszystkim odpowiadał albo że był źle tolerowany. Taki zapis chroni przed wyciągnięciem mocnego wniosku z informacji, której po prostu nie przedstawiono.

Przy wyborze serum do twarzy zobacz Richevon i sprawdź liczbę uczestników jego badania aplikacyjnego. Sprawdź Richevon w Verdelove.

Liczebność wynika z pytania, nie z wygodnego progu

Nie istnieje jedna liczba, która automatycznie potwierdza jakość każdego badania kosmetyku. Wymagana liczebność wiąże się z celem, metodą i sposobem analizy. Dlatego zdanie „25 osób wystarcza do sprawdzenia komfortu” jest zbyt szerokie bez wiedzy o konkretnym projekcie. Tak samo samo zwiększenie grupy nie naprawia pomiaru, który nie odpowiada na zadane pytanie.

NCCIH w pytaniach do doniesień o badaniach zwraca uwagę zarówno na liczbę uczestników, jak i na istotność wyniku oraz ograniczenia. Czytelnik reklamy nie musi sam wykonywać obliczeń statystycznych, aby pytać o te elementy. Może zażądać jasnego opisu: co miało zostać sprawdzone i dlaczego przedstawiona liczba wspiera właśnie takie twierdzenie. To dokładniejsze podejście niż traktowanie każdej małej grupy jako bezwartościowej albo każdej dużej jako rozstrzygającej.

Przy odsetku odpowiedzi zachowaj liczby bezwzględne

Wyobraź sobie ankietę, w której dziewięć z dziesięciu osób wybiera tę samą odpowiedź. Odsetek wynosi 90%. W grupie stu osób 90% odpowiada dziewięćdziesięciu odpowiedziom. Procent wygląda identycznie, lecz liczby pomagają zobaczyć skalę obserwacji. To przykład rachunkowy, nie wynik dotyczący jakiejkolwiek marki.

Nie przeliczaj jednak samej liczebności na gwarancję osobistego efektu. W obu przykładach nadal trzeba wiedzieć, jakie było pytanie, jak dobrano osoby i czy wynik dotyczy wszystkich odpowiedzi. Gdy podano wynik zaokrąglony, nie odtwarzaj dokładnej liczby odpowiedzi bez danych. Twoja notatka powinna rozróżniać informację z dokumentu od własnego przykładu dzielenia. Pozwala to uniknąć przedstawienia obliczenia pomocniczego jako ujawnionego szczegółu badania.

Zobacz teraz, jak zmienia się sam rachunek przy jednej innej odpowiedzi. W grupie dziesięciu osób przejście z dziewięciu odpowiedzi twierdzących na osiem oznacza zmianę z 90% na 80%, czyli o dziesięć punktów procentowych. W grupie stu osób przejście z dziewięćdziesięciu na osiemdziesiąt dziewięć oznacza zmianę z 90% na 89%, czyli o jeden punkt procentowy. To nadal tylko arytmetyka przykładu, nie ocena niepewności konkretnego badania i nie wyznaczenie wymaganej próby.

Takie rozpisanie pomaga zrozumieć, dlaczego liczba osób powinna pozostać przy odsetku. Nie upoważnia do twierdzenia, że wynik większej grupy zawsze jest bliższy prawdzie. O jej użyteczności nadal decydują właściwe pytanie i sposób przeprowadzenia projektu. Nie zamieniaj przykładu w próg, poniżej którego odrzucasz wszystkie obserwacje, ani w ranking marek według samej liczby badanych.

Przeczytaj opis grupy, a nie tylko sumę

Osoby uczestniczące mogą mieć określony wiek, cechy skóry i warunki używania. Zastanów się, czy te cechy mają znaczenie dla pytania, które zadajesz przed zakupem. Wynik dotyczący wybranej grupy nie jest automatycznym opisem wszystkich odbiorców, także tych niewymienionych w materiale. Nie dopisuj grupy na podstawie uniwersalnego wyglądu opakowania.

Przykładowo ankieta o wygodzie stosowania może być dla Ciebie ciekawa, ale nie rozstrzyga, czy konkretny produkt pasuje do Twojej rutyny. Zapisz różnicę między sytuacją badanych a własną. Jeżeli produkt ma indywidualne ograniczenia stosowania lub otrzymałeś zalecenia medyczne, nie zastępuj ich ogólnym wynikiem grupy. Odczytanie raportu to pomoc w rozumieniu deklaracji, a nie kwalifikacja do używania każdego kosmetyku w dowolnej sytuacji.

Nie myl braku zgłoszeń z brakiem możliwości reakcji

Jeśli w określonym czasie żaden uczestnik nie zgłosił danego objawu, informacja ma taki właśnie zakres. Nie staje się zapewnieniem, że objaw nigdy nie wystąpi u nikogo. Im szerzej brzmi hasło z wyrazami zawsze, każdy albo nigdy, tym uważniej trzeba sprawdzić jego podstawę. Szczególnie dotyczy to zdań o tolerancji i bezpieczeństwie.

Unijne kryteria deklaracji wymagają odpowiedniego uzasadnienia przekazu. W praktyce nie należy usuwać z wyniku ograniczenia do badanej grupy, jeżeli to zmienia sens. Nie chodzi o podważanie doświadczenia uczestników. Chodzi o to, aby nie zamieniać określonej obserwacji w obietnicę większą niż dostępne dane. Przy własnej reakcji potrzebujesz właściwego postępowania i ewentualnej konsultacji, a nie przekonywania skóry, że średnia ocena była wysoka.

Nie policz powtórzonych pomiarów jako nowych osób

Jedna osoba może zostać oceniona kilka razy, na przykład na początku i w kolejnych terminach. Liczba zapisanych odczytów nie jest wtedy automatycznie liczbą uczestników. Gdy widzisz dużą sumę danych, sprawdź jej opis: osoby, aplikacje, pomiary czy wypełnione ankiety. Każda z tych jednostek mówi coś innego o skali projektu. Nie sumuj ich do jednego imponującego N, jeśli dokument nie przedstawia takiej definicji.

Przykład rachunkowy: dziesięć osób z trzema odczytami każda daje trzydzieści zapisów, lecz nie trzydziestu różnych uczestników. Nie oznacza to, że wielokrotne obserwacje są błędem. Mogą służyć sprawdzeniu przebiegu zmiany, jeśli tak zaplanowano badanie. Czytelnik potrzebuje po prostu wiedzieć, co policzono. W notatce rozdziel kolumny osoby i terminy oceny. Nie twórz na tej podstawie własnego wyniku statystycznego i nie traktuj wszystkich wpisów jako niezależnych historii różnych ludzi.

Podobna pułapka dotyczy ankiety z kilkoma pytaniami. Sto odpowiedzi na formularzu nie musi oznaczać stu respondentów, jeżeli każda osoba zaznaczała kilka pól. Poszukaj opisu konstrukcji ankiety i zachowaj jednostkę obok liczby. Dzięki temu porównanie nie opiera się na zestawieniu uczestników jednego projektu z liczbą pojedynczych zaznaczeń w drugim.

Ułóż pytanie, które rozwiązuje rzeczywistą wątpliwość

Możesz zapytać producenta, ile osób uwzględniono w wyniku danego hasła, jak opisano grupę i jaki był czas używania. Dodaj nazwę produktu oraz fragment reklamy. Nie żądaj danych osobowych uczestników. Wyjaśnienie publicznej deklaracji powinno być możliwe bez naruszania ich prywatności.

Po odpowiedzi zaznacz, które informacje są potwierdzone, a które nadal nieznane. Jeżeli nie uzyskałeś wystarczających danych, nie musisz samodzielnie obalać badania, żeby odłożyć zakup. Możesz po prostu uznać, że reklama nie daje podstaw do porównania, którego potrzebujesz. Pomocne dalsze teksty to procent w reklamie oraz badanie aplikacyjne i kliniczne. Razem uczą czytać metodę zamiast wybierać produkt na podstawie samej wielkości liczby.